Ervaringen van een stagiaire
Laura Poustochkine liep van september 2007 tot februari 2008 stage bij Het Behouden Huys in het kader van haar studie (klinische psychologie & ontwikkelingsleer). Hoe kijkt zij terug op deze periode?
Studie
"Na drieëneenhalf jaar studie stond ik te trappelen om eindelijk eens praktijkervaring op te doen. Ik heb gekozen voor de therapierichting en je oefent als studenten wel op elkaar, maar de studie zelf is heel erg op de wetenschap gericht, dus je wilt na zoveel jaar wel eens weten of je het ook kunt, of je het vak wel in de vingers hebt. En dat kun je alleen in de praktijk ervaren - de theorie beheersen is op zichzelf niet voldoende. Dus ja, het was ontzettend spannend om hier aan de slag te gaan."
En?
"Het lukte me in elk geval goed om contact te leggen. Verder is het moeilijk te bepalen in hoeverre ik iets heb bijgedragen aan veranderingen bij een cliënt, maar zelf heb ik er een goed gevoel aan overgehouden. En ik vond het geweldig om te doen!
Ik ben best nog wel jong (24) en ik vond het heel bijzonder om te ervaren dat cliënten mij zo maar hun vertrouwen gaven. Dat ze zich zo maar openstellen. Ik heb daardoor hele mooie dingen gezien, hoe mensen - door hun ziekte - ineens heel eerlijk naar zichzelf kunnen kijken: hoe heb ik mijn leven tot nu toe geleid, hoe was dat en hoe wil ik het nu anders doen? Ik heb daar veel bewondering voor. Sowieso heb ik hier ontzettend veel geleerd. Veel praktische dingen bijvoorbeeld, maar ook voor mijzelf, dat ik mij thuis voel in dit vak, dat ik misschien verder wil in de oncologie of in de medische psychologie."
Goede begeleiding
"Eerst heb ik een periode overal meegelopen en meegekeken en vervolgens ben ik langzaamaan zelfstandig cliënten gaan zien. Stevig begeleid door Gerwin natuurlijk (Gerwin Witvoet, psycholoog/teamcoördinator); van hem heb ik veel geleerd. Hij gaf mij zijn vertrouwen. Hij kijkt niet zozeer naar hoeveel ervaring je hebt, maar hij kijkt naar jou als persoon en dat is heel prettig. Ik prijs mij gelukkig met deze ervaringen, want van de meeste mede-studenten weet ik dat zij lang niet zoveel hebben mogen doen en dus veel minder hebben kunnen leren.
Uiteindelijk heb ik met 15 cliënten mogen werken - de meesten zag ik eens per 2 weken, sommigen eens per week. Het verloop van die gesprekken was heel divers. Mensen zijn zo verschillend! Iedereen heeft zijn eigen geschiedenis, zijn eigen persoonlijkheid, zijn eigen verhaal. Uiteraard zijn er overeenkomstige onderwerpen, zoals de angst voor terugkeer van de kanker, of het omgaan met de bijwerkingen van chemo bijvoorbeeld, maar daarbuiten is het toch vooral heel divers.
Naast de individuele gesprekken met cliënten liep ik mee met Irmi (Irmi Klijntunte, psychiater) die de vervolggroep 'Omgaan met kanker' begeleidde. Ik vond het heel bijzonder om een groep van het begin tot het eind te mogen volgen. Je kunt dan echt de ontwikkeling zien in de mensen. "
Het Behouden Huys
"Mijn indruk van Het Behouden Huys is louter positief. Er wordt met enorm veel respect gekeken naar en omgegaan met cliënten. Dat lijkt misschien normaal, maar dat is echt niet overal zo. Er wordt bijvoorbeeld niet in de eerste plaats naar de klachten gekeken, maar meer naar de persoon daarachter. Dat vond ik zó prettig! Het is gewoon een heel goed team dat hier werkt: deskundig, warm, betrokken. Ook ikzelf heb daar veel steun aan gehad. Ik voelde me helemaal thuis hier. Bovendien had ik veel aan Sara (Sara Kooke, psycholoog), nu in vaste dienst maar daarvoor stagiaire en als zodanig mijn voorganger. Het was heel prettig om haar als extra aanspreekpunt te hebben."
Toekomst
"Eind augustus studeer ik af. Ik hoef alleen nog mijn scriptie af te ronden. Ik weet nog niet precies wat ik daarna ga doen. Eerst reizen misschien
(ten tijde van het interview wist Laura nog niet dat ze per oktober tijdelijk terugkeert in HBH - red.). Hoe dan ook wil ik me beroepsmatig verder ontwikkelen, in brede zin vooral - in een eerstelijnspraktijk bijvoorbeeld, of in een ziekenhuis. Ik wil me eerst breed oriënteren voordat ik me toeleg op een specifiek werkterrein. En misschien ga ik ook wel terug naar het Westen, wat dichter bij mijn familie."
Laura Poustochkine komt uit Wassenaar. Haar overgrootvader was een Russische diplomaat in Nederland, die na de Russische Revolutie (1917) in Nederland is gebleven.Toen Laura een jaar of tien was, kreeg haar moeder een hersentumor, maar daar heeft ze toen niet veel van mee gekregen. "Toen ik hier ging werken heb ik me eigenlijk niet gerealiseerd dat ik zelf ervaring met kanker heb gehad. Misschien ook omdat het met mijn moeder helemaal is goed gekomen, gelukkig."